Yok olmaktan daha zormuş, son olması...

Sanırım onu son kez görmüşüm, yeni anladım.

Son kez görmüş olabilme ihtimalim bile üzdü bu akşam beni. İyi kötü bir çok olay yaşadığım o insanı, son kez gördüm sanırım, bir daha yollarımız kesişir mi, bir yerde karşılaşır mıyız dersen, sadece keşke derim sanırım. Keşke bir gün bir yerde karşılaşsak…İnsan garip hissediyormuş böyle olunca. Hani iyi kötü görüyordum, ufacık da olsa bazen iyi, bazen kötü hissediyordum kendimi onu görünce, ama görüyordum. “Son” olduğunu bilmek boktan bir duyguymuş. “Yok” olduğunu bilmekten daha kötüymüş hatta! Hani böyle olmasını hiç istemezdim, gerçi ben hiç bir şeyin böyle olmasını istemezdim de; onu son görüşümün böyle olacağını hayal etmemiştim hiç…

Bir daha göremeyebilirim ben onu; bu gece bunu fark ettim. Bitti çünkü, o gitti bu okuldan. Seneye çok garip hissedeceğim sanırım kendimi, koridorlarda o olmayacak, bir eksik gelecek sanki. Hani onu tanımadan öncemdeki gibi olamam ki, yaşamışım ben onu. Yaşanılanlar silinmez ki. Önemser misin dersen, önemsemez olur muyum? En basitinden farklı bir heyecandı sanki, aynı mekanlarda otururken kafa çevirmek, onun olduğu yöne bakmamak, garip bir kasılma duygusu hissederdim bazen midemde. Hayatımda olmadığını bilsem de, oralarda bir yerlerde olduğunu bilirdim. Okulun önünde arabası varsa, salak bir heyecan düşerdi içime. Ne bokuma heyecanlanıyorsam sanki. Ama olsun, hissederdim. Onun varlığını hissetmek, onu içimde canlı tutardı çünkü. Şimdi gerçekten merak ettiğim tek bir şey var: Gözden ırak olan gönülden de ırak olacak mı dersiniz?

Hiç bir şey hissetmemiştim ben onun tenine başkaları dokunurken, gözlerimle görürken başkasının onu öptüğünü; hiç kıskanmamıştım. Derken şimdi bu gece, bir şey oturdu içime. Yokluktan daha boktanmış son olduğunu düşünme hissi. SON! Sanırım ayrılıyoruz işte. Gerçekten ayrılıyoruz. Onu görünce sinirlenmicem mesela artık, onu başka bir kızla da görmeyeceğim, öncelerde olduğu gibi koridorlarda gözüm onu aramayacak, olmayacak be işte olmayacak! Uzaklaşacağım ondan zamanla… Ve içimde buruk bir duygu kalacak benim hep: Bu son, bu yok oluşa ithafen…

Hiç unutmayacağım seni!

Seneye köprüde sigara içmeye çıkınca söz aklıma geleceksin, teyzeye oturunca, alt kantindeyken, Çıtırdayken, söz… Aklıma hep geleceksin. Zamanla azalacak seni hatırlayışlarım, silinecek izlerin o koridorlardan..  Söz be çocuk, o okulun bana kattığı güzel bir anı olarak hatırlayacağım. Sana söz be çocuk, sen ne yaparsan yap, ben seni yine de çipil çipil gözleriyle bana bakan olarak hatırlayacağım.. Ve sana söz be çocuk, sen yok ol benim hayatımda, seni bir daha hiç görmeyeyim, fark etmez! Bendeki yerin senin, hiç değişmez…

Bu gece bir şey öğrendim ben, bu his ile beraber.. Hayatımda ilk kez böyle bir duygu tattığım için, bundan da bir şey öğrendim : Yok olmaktan daha zormuş, son olması....


Hoşçakal Dolodores,