Güvendiğiniz anda, illa ki biri gelir, o güveni alır götünüze sokar. Hayat böyledir. Ne zaman "tamam" derseniz, o zaman eksik bırakılırsınız. Adaletini sevdiğimin dünyası...
Çok zor lan. Aşk acısı falan tırt bak, güvensiz kalmak hayatta, inançlarını kaybetmiş olmak, çok zor. Biri gelip öyle bir yıkar ki bazen sizi, o insan hayatınızın dönüm noktası olur. İyi anlamda değil ama, leş bir anlamda.
Öyle bir umutsuz bırakır ki, öyle bir inançsız; ondan sonra İngiltere prensi gelip, "köpeğinim, aşığım sana" dese, ı ıhhh, olmaz! Öyle boktan bir duygudur bu yıkılmışlık.
Yani diyorum ki; güven duygusunu sikmeyiniz, yani diyorum ki, siz bunu yaptıktan sonra biz devam edemiyoruz hayatımıza, sizin yüzünüzden belki de nice insanları uzak tutuyoruz kendimizden. Sevaptır lan, insanlık namına yapmayınız yani. Sonra da, "ah neden böyle bu kız?". Cevaplamaktan yoruldum sizin yüzünüzden. Bak gül gibi insanlar tanıyorum, sayenizde, "güvenemem ben" demekten, insanları yargılamaktan, her harekette yalan aramaktan gına geldi.
Bok kafalılar sizi.
Güvenmek zaten zor bir oluşum süreci, zor bir evre. Bok mu lan, zar zor güveniyorum, tamamdır diyorum, ne zaman "kendimi emanet ettim sana" diyorum; anamı belliyorlar. Hayır salak, sonra da "neden güvenmiyorsun?". İşte bu yüzden. Ben güveneyim, sonra sende bazı nacizane dostlarım gibi, bazı nacizane ex'lerim gibi, gel, en ince noktamdan vur. Utanmadan 5-10 kez vur hemde dimi? Yok yavrum. YOK! bundan sonra güvenmek yok!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder