Büyümek zor işmiş..

Tarihleri bile bilmiyormuş zihnim bu zamanda. Büyümek zor işmiş, yürek istermiş. Bi ben ayak uyduramadım geçen zamana.

Çocukken herşey farklıymış, daha kolaymış herşey. Ağladığın şeyler sınırlymış mesela, annen sana bağırınca ağlarmışsın, ya da parka gidemedin diye. Ama ağlamak sadece gözünden akan yaşmış, yürek mevhumu devrede değilmiş küçükken. Mantık neymiş bilmezmişsin. Çocukken tek derdin oyunmuş mesela, kim bilirdi ki o oynadığın oyunların bigün farklılaşacağını. Hayat daha farklı bi oyunmuş, oynadıkça kaybolduğun, kayboldukça yeni bir oyuna girmek zorunda kaldığın bi yermiş dünya. Kalleşlik neymiş, ölümler, kaybedişler neymiş öğretirmiş hayat sana. Ya seve seve öğretirmiş, ya da zorla. Ama öğretirmiş sana, oyun nasıl, kim piyon serermiş önüne. Seçme şansıda çok vermezmiş sana, hayat işte deyip geçip gidemezmişsin. Büyümek zor işmiş.. Çocukken masummuş herşey, gözlerinin gördüğü kadarmış inandığın, beyninde kurgulamazmışsın, yargılamazmışsın olup biteni mesela. Şimdi ki oyun öylesine karmaşık , öylesine gerçek ki. Gerçek olduğu için bu kadar can yakıyor zaten. Evet, bi zamanlar bende çocuktum, şimdi çocuk kalmak istesem de inatla büyütüyorlar beni. Yaşatılanlarla zorluyorlar beni de bu oyuna, içine çekiyor sanki bir girdap. Büyümek zor işmiş... Kaybedişler acıymış. Hatalar, yaşananlar daha ağırmış. Her kaybedişin üzüntüsü büyümen ile doğru orantılıymış. Bıraktığı izler aynı orandaymış. Çocukken oyuncağını kaybettiğinde 2-3 güne geçermiş o kaybedişin bıraktığı iz, çünkü çocukmuşsun işte. Kirletilmemiş bi hayattaymışsın. Şimdilerde kaybettin mi, öyle çok sürüyor ki atlatması.. Pencereden bakınca, o sokaklar o evimin altındaki büyük agaç; hep bişeyler gizliyor içinde. Birileri geliyor, birileri gidiyor hayatımdan, bu oyunda bi ben sabit kalıyorum, diğer oyuncular değişiyor.Ne garip; bitmez sandığın herşey bitiyor. Hayatta bitiyor zaten. Ne kadar büyük bi hayal kurmuşum ben çocukluğumda, bitmez sandığım herşey nasıl da bitti. Tek sıkımlık canım var, nasıl olsunda bitmesin ki.. Bi gün benim nefes alıp verişim bitecekse eğer, bi gün bu yürekte duracaksa eğer; herşey biter. Hayat bu çünkü; başı var bir de sonu. Öylesine kısa, öylesine beklenmedik ki yaşananlar.

Eğer bi gün "ben" bile biteceksem, sen bende nasıl hiç bitmeyeceksin? Sana tek sormak istediğim soru bu. Ama boşver; ben cevap vereyim senin yerine.. Geldiğin gibi gideceksin, bi gün elbet sende biteceksin. Çünkü yaşam denilen şeyin bile bi sonu var iken, senin de olacak. Bunu da öğrendim. Büyümek zor işmiş be, ayak uydurmak bu oyuna; yürek istermiş. Öylesine güçlü bir yürek istermiş ki hemde; seni bile kaldıracak kadar güçlü bi yürek gerekmiş.. Biteceğini bile bile yeniden başlamak gerekmiş oyuna, takii son nefesini verene kadar devam edeceksin bu kayboluşa...